Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Aluminium Magazine (Ιούνιος 2009) αλλά με κάποιες διορθώσεις νομίζω ότι εξακολουθεί να είναι χρήσιμο. Εννοείται ότι έχω κάνει τις απαραίτητες εκσυγχρονιστικές επεμβάσεις.
Κανείς δεν ξέρει και ένεκα τούτου δεν λεει κάτι για το πότε θα τελειώσει η τρέχουσα παγκόσμια οικονομική κρίση. Αυτή η σιωπή και η αμηχανία είναι ένδειξη του πόσο σοβαρή είναι αυτή η κρίση.
Στις οικονομικές κρίσεις των τελευταίων σαράντα ετών, η οικονομία ξανάβρισκε το βηματισμό της σε διάστημα το πολύ τριών ετών. Στην τρέχουσα κρίση όμως είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς την ημερομηνία λήξης διότι είναι άγνωστο το εύρος των επιπτώσεων από τις ζημιές του τραπεζικού και χρηματοδοτικού τομέα, του τομέα της οικονομίας που λειτουργεί ως η καρδιά του όλου οικονομικού συστήματος: διοχετεύει ρευστό στις επιχειρηματικές και καταναλωτικές δραστηριότητες. Έτσι είναι βέβαιο ότι το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, αυτός ο τομέας της οικονομίας που δημιούργησε την κρίση και οι ανεπάρκειες του, θα είναι ο κύριος μοχλός για την υπέρβαση της.
Η κρίση έχει ήδη αλλάξει συμπεριφορές στο επιχειρηματικό περιβάλλον και τα νέα ήθη μάλλον θα διατηρηθούν και μετά την κρίση. Οι επιχειρήσεις πρέπει να μάθουν να ζουν σε ένα περιβάλλον με λιγότερη ρευστότητα συνολικά στο σύστημα της οικονομίας.
